Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Sex and The City part 1



We do live in city, not very big according to European standards but still a city , and it can be lonely for some of us who are not overwhelmed by glorified mediocrity and insist on searching for something more. The weird thing is that we are not so anxious about putting our egos and hearts at the line , no matter how much infatuated we are with the opposite person. But how can someone new in our lives be seen as lab rat of all our previous sufferings and heartbreakings in the hands of other people? It shouldn't but that is a mistake that all of us succumb to , we pretend that everything is ok, that this new being has a personality of its own whilst we try to compare every single act to those that did hurt us in the past. We project our fears of possible endings and adulteries constantly therefor isolating our true natures and building a new facade to contain them all, we will not open this one so that we won't have to pick up the shards of our broken hearts from the floor.

Is this the righteous thing to do? No it is not for men -and women for that matter- tend to call their mistakes , experience and if they have learned anything from these memories then it should occur to them that all their emotional wounds derive from different persons , in different times and places , so by mixing them all up and applying the results into every new acquaintance not only they might draw themselves into some rather monstrously inaccurate conclusions , they would also make a villain out of an supposedly innocent human being. The question is why do we torture ourselves in this matter, why can't we just let ourselves experience what we feel if the other partner is also up to it, why do we put all these constraints ? Imagine romance being a florist shop , a cactus does not possess a smell, it is equipped with thorns and is rather unpleasant to one's eyes whilst a rose or even better a jasmine is perfect by all means, its perfume , its unique appearance makes someone not ever regret encountering it even in the most horrible circumstances. Both can be located at the florists, yet they are quite different . So are people , they fit in so many different categories yet all of us try to squeeze them inside the Cactaceae family , even though not all of them fit.


One can only guess that it is a subconscious need to isolate ourselves from any chance of future happiness by forbidding any trespassing in our inner selves. We do condemn ourselves to lives of full of misery so that in the end we can blame everyone else but us for not finding any happiness or not even living our lives to the fullest.


Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

It's A Wonderful Life



Τα Χριστούγεννα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και πλέουμε στο άγνωστο πέλαγος του νέου έτους, όμως μιας και πριν λίγες μέρες η πόλη ζούσε σε εορταστικούς ρυθμούς (;) και καθότι περιπλανήθηκα αρκετά μέσα στους δρόμους της μου δημιουργήθηκε η εξής απορία : Γιατί κάποιος να περάσει την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς στην Αθήνα; Γιατί να επιλέξει την ελληνική πρωτεύουσα; Γιατί κάποιος να παραμείνει εδώ ενώ στην ίδια ήπειρο υπάρχουν πολύ πιο ατμοσφαιρικές και κατανυκτικές πόλεις όπως το Παρίσι, η Φλωρεντία, η Ρώμη, το Λονδίνο, το Εδιμβούργο ,η Βιέννη. Μπορεί η ατμόσφαιρα αυτής της πόλης να υπερνικήσει την ζεστασιά του Παρισίου και της Μονμάρτης ; Τον αιώνιο ρομαντισμό της Φλωρεντίας ή μήπως το αριστοκρατικό πνεύμα της Βιέννης; Όχι βέβαια , το μόνο που προσφέρει είναι έναν παρηκμιακό συνωστισμό σε κάθε δρόμο του κέντρου , ένας όχλος ο οποίος με την πρόφαση οτι θέλει αν αγοράσει Χριστουγεννιάτικα δώρα επισκέπτεται όλα τα μαγαζιά στη σειρά ή απλώς να κοιτάξει τις βιτρίνες, προκαλεί μια άκρως εκνευριστική συμφόρηση στους δρόμους του κέντρο καθιστώντας το παρόμοιο με παζάρια της Ανατολής δίχως την αίσθηση του ταξιδιού στο παρελθόν. Μοιάζουν ευτυχισμένοι σε αυτήν την μετριότητα, και γιατί να μην είναι; Επειδή εμείς και αναζητάμε μάταια την ευτυχία σε ανώτερα έννοιες όπως η δημιουργία κάποιου είδους τέχνης και στην κατανόηση εννοιών , αυτοί με τις απλοικότατες επιθυμίες τους είναι ευτυχισμένοι , ξέρετε τώρα μια καλή δουλειά , ένα καλό παιδί , κάνα ταξιδάκι που και που και έξω το Σαββατοκύριακο. Πόσοι από αυτούς που δεν συγκαταλέγονται στον μέσο όρο αυτής της χώρας ή είναι ικανοποιημένοι; Ο φιλμακερ έχει κρυφό απωθημένο την καθιέρωση στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ο κομίστας την επιτυχημένη πολυετή συνεργασία πάλι με την μαμά Αμερική ή έστω την Γαλλία, ο μουσικός την διεθνή υστεροφημία , ο διανοούμενος την περιπλάνηση σε μέρη διανοητικού πλούτου κτλ. Δηλαδή η ευτυχία είναι μια πλατωνική ιδέα η οποία σε μια εκλεκτή μερίδα του πληθυσμού είναι ανέφικτη , και μια προδιαγεγραμμένη ζωή κυνηγώντας ένα όνειρο απατηλό, μια οπτασία , μιαν Ελένη όπως θα έλεγε και ο ποιητής.

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2009

xo xo , gossip girl



Why do people become infatuated with “ Gossip Girl”? Well the answer is so simple, because they will never live the life of an aristocrat's daughter or son, and possibly they will never possess so many riches as to experience such kind of treatments and luxuries as shown in the series. In fact they live through these well developed characters their dream lives -rich, beautiful, powerful, respected. No matter how well written or not the series is , they will continue to follow it for it provides a glorious fixation from their everyday lives and misery, glorious sex scandals for the sexually deprived mid-western teen, success and social acceptance for the average geek, a hot rich chick for the upcoming and talented artist. Everyone sees their uttermost dreams and wants come true during these 40 minutes and then they await patiently for another fixation , to escape from their cruel reality.